Grafiki i fotografie
Numer katalogowy: i18461
Typ/Type:rycina (kompozycja)
Hasło (nazwa)/Reference/Entry:portret zbiorowy 10 nowo mianowanych polskich biskupów i arcybiskupów w 1883
Tytuł/Title:"DOSTOJNICY KOŚCIOŁA. Ks. Wincenty Teofil Chościak Popiel, Arcybiskup Warszawski [...]. Ks. Aleksander Kazimierz Gintowt-Dziewałtowski, Metropolita Mohylewski [...]. Ks. Tomasz Teofil Kuliński, Biskup Kielecki [...]. Ks. Kacper Borowski, Biskup Płocki [...]. Ks. Karol Hryniewiecki, Biskup Wileński [...]. Ks. Kazimierz Wnorowski, Biskup Lubelski [...]. Ks. Szymon Marcin Kozłowski, Biskup Żytomierski [...]. Ks. Aleksander Kazimierz Bereśniewicz, Biskup Kaliski [...]. Ks. Mieczysław Leonard Pallulon, Biskup Żmudzki [...]. Ks. Józef Hollak, Biskup sufragan Augustowski [...]. Ks. Antoni Franciszek Sotkiewicz, Biskup Sandomierski [...]."
Autor/Author:Bronisław Puc i Julian Schübeler
Sygnatura/Signature:Rycina sygnowana na płycie na środku u dołu kompozycji: "B. PUC. sc.", zaś dwa portrety sygnowane: "J. SCHÜBELER sc" (Chościak) i "J. SCHÜBELER" (Gintowt-Dziewałtowski).
Technika/Technique:Drzeworyt sztorcowy na papierze
Wymiary/Size/Capacity:185x395 mm.
Stan/Condition:Rycina w dość ładnym stanie, kompozycja bez widocznych wad, wyraźny ślad wydawniczego złożenia, w dolnej części karty w tym w obrębie nazwisk hierarchów liczne, ale słabe, rdzawe plamy, marginesy karty nieco przycięte.
Pochodzenie/Origin:Z: Biesiada Literacka nr 389 z 15.06.1883 ss. 376-377.
Inf. o Autorze/Information about an Author:1) Bronisław Puc warszawski drzeworytnik czynny w latach 1867 - do ca 1891, rytujący głównie dla "Kłosów" i "Tygodnika Ilustrowanego", właściciel znanej drzeworytni (od ok. 1878 r.); zob. SAP t. 8 ss. 126-127. 2) Julian Schübeler warszawski drzeworytnik czynny w latach 1865-1889, związany z "Tygodnikiem Ilustrowanym" i "Kłosami", autor wielu drzeworytów; zob. Opałek 1949 ss. 62-63, Rudniewska (Słownik) ss. 118-119.
Literatura/Literature:Grajewski 1972 nie notuje; Katalog portretów BN nie notuje.
Uwagi/Comments:Zachowana cała karta. Spis treści półrocznika nie podaje autora rysunku lub fotografii wg którego wykonano rycinę. - Wincenty Teofil Popiel-Chościak (21.07.1825 Czaple Wielkie pow. Miechów - 6.12.1912 Warszawa) arcybiskup metropolita warszawski. Początkowo studiował prawo, w 1847 wstąpił do seminarium w Kielcach, wyświęcony w 1849, studiował potem w Louvain i Rzymie, gdzie uzyskał doktorat z teologii, w kraju od 1853, od 1862 rektor Akademii Duchownej w Warszawie, mianowany biskupem diecezjalnym płockim w 1863, politycznie ugodowy, ale w sprawach kościelnych wszedł w konflikt z administracją carską i w 1868 zesłany do Nowogrodu Wielkiego, w 1875 powrócił do kraju obejmując diecezję kujawsko-kaliską nie mając zgody na powtórne objęcie diecezji płockiej, w 1883 został arcybiskupem metropolitą warszawskim, pochowany w katedrze warszawskiej; zob. Polski słownik biograficzny (PSB) t. 27 ss. 580-582. - Aleksander Kazimierz Gintowt-Dziewałtowski często też Dziewałtowski-Gintowt (26.02.1821 Wojszkany pow. Wiłkomierz - 14.08.1889 Petersburg) arcybiskup metropolita mohylewski, administrator apostolski diecezji mińskiej. Ukończył seminarium duchowne w Wilnie, wyświęcony na kapłana w 1845. Wikariusz w Wiłkomierzu, w 1849 mianowany proboszczem w Janiszkach, a od 1855 proboszcz w Grodnie, dziekan kowieński. Otrzymał też godność kanonika. Został usunięty z Grodna i 2 lata spędził w Suwałkach, powodem retorsji był sprzeciw wobec wprowadzenia rytuału prawosławnego (trebnik). W 1872 mianowany biskupem sufraganem płockim, gdzie od 1874 był administratorem diecezji. W 1883 został mianowany arcybiskupem metropolitą mohylewskim i administratorem apostolskim diecezji mińskiej. Paliusz wręczył mu abp Wincenty Teofil Popiel w Petersburgu. Jako arcybiskup był w konflikcie z administracją carską popierającą księży rusyfikatorów tzw. "rytualistów", którym był przeciwny; zob. Polski słownik biograficzny (PSB) t. 7 ss. 473-474 i EK t. 5 łam 1086. - Tomasz Teofil Kuliński (12.12.1823 Ćmielów - 8.01.1907 Kielce) pierwszy biskup kielecki. Pochodził z rodziny ziemiańskiej, w latach 1843-1845 uczuł się w seminarium duchownym w Kielcach, zaś od 1845 do 1849 studiował w Akademii Duchownej w Petersburgu uzyskując stopień kandydata teologii. W 1849 wyświęcony na kapłana i już w 1850 został kanonikiem katedralnym kieleckim, od 1852 profesor w seminarium kieleckim. W 1870 został wikariuszem, a potem apostolskim administratorem nowo utworzonej diecezji kieleckiej (z części archidiecezji krakowskiej). W 1872 został biskupem tytularnym, po erygowaniu w 1882 reaktywowanej diecezji kieleckiej został mianowany jej pierwszym biskupem ordynariuszem, ingres odbył się w czerwcu 1883. Mimo kilku konfliktów z zaborczą administracją rosyjską nie został poddany istotnym sankcjom; zob. Polski słownik biograficzny (PSB) t. 16 s. 160. - Kacper (Kasper) Borowski (6.01.1802 Polinowszczyzna (pow. Dryssa gub. witebska) - 15.01.1885 Płock) duchowny rzymskokatolicki, biskup łucko-żytomierski i biskup płocki, profesor Akademii Duchownej w Petersburgu. W 1827 ukończył wyższą szkołę połocką i rozpoczął studia teologiczne w seminarium przy Uniwersytecie Wileńskim, które ukończył i otrzymał święcenia kapłańskie w 1831. Po likwidacji Uniwersytetu został wykładowcą w Akademii Duchownej w Wilnie, następnie wraz z nią został przeniesiony do Petersburga. Od 1846 kanonik mohylewski. W 1848 został konsekrowany jako biskup łucko-żytomierski (na urzędzie do 1871?). Także administrator apostolski zniesionej diecezji kamienieckiej w latach 1867-1883. Po powstaniu styczniowym nie zgadzał się na rusyfikację nabożeństw skutkiem czego w 1869 został zesłany do Permu, gdzie przebywał do 1882. Następnie udał się do Płocka, gdzie dotarł 26.07.1882, zaś 1.05.1883 otrzymał nominację na biskupa płockiego; zob. Polski słownik biograficzny (PSB) t. 2 ss. 348-349. - Karol Hryniewiecki (13.12.1841 Pulsze (d. Pulsy) pow. Bielsk Podlaski - 14.04.1929 Lwów) biskup wileński, działacz polityczny II RP, poseł na Sejm Litwy Środkowej. Gimnazjum ukończył w Białymstoku, uczył się w seminarium duchownym w Mińsku od 1861, następnie studiował w Akademii Duchownej w Petersburgu. Walczył w powstaniu styczniowym. Wyświęcony na kapłana w 1867. Początkowo wikariusz w Orszy, od 1869 profesor w macierzystej Akademii oraz profesor i rektor seminarium duchownego w Petersburgu, kanonik mohylewski w 1877, od 1879 prałat. Mianowany biskupem diecezjalnym wileńskim w 1883, aresztowany 29.01.1885 za działalność patriotyczną i walkę z rusyfikacją, w dniu 2.02.1885 zesłany do Jarosławia nad Wołgą. Zwolniony w 1889 bez prawa powrotu do diecezji wyjechał do Rzymu, gdzie zrezygnował tegoż roku ze swego urzędu, mianowany w 1891 arcybiskupem tytularnym Perge. Rezydował w archidiecezji lwowskiej, był proboszczem w latach 1893-1895 w Tuchowie pow. Tarnów, potem kanonikiem kapituły łacińskiej we Lwowie i proboszczem parafii Zazule-Kozaki pow. Złoczów; zob. Nitecki 2000 s. 157 (błędnie podaje Tyczyn zamiast Tuchów), EK t. 6 łam 1265 i inne materiały. - Kazimierz Józef Wnorowski (16.03.1818 Łęczyca - 20.04.1885 Lublin) biskup diecezjalny lubelski, biblista. Ukończył Akademię Duchowną w Warszawie w 1839 ze stopniem kandydata teologii, święcenia kapłańskie uzyskał w 1841. Od 1842 profesor teologii Akademii Duchownej w Warszawie. Członek tajnego związku tzw. Organizacji 1848 roku, aresztowany w 1850 i więziony w cytadeli warszawskiej, a potem do 1856 na zesłaniu w Wołogdzie i Wielkim Ustiugu, po zesłaniu w diecezji kieleckiej, najpierw jako profesor, a potem od 1872 również jako rektor seminarium duchownego w Kielcach. Zwolnienie z dozoru policyjnego uzyskał dopiero w 1862. W tymże roku został proboszczem w Szańcu (Szaniec pow. Busko-Zdrój), a w 1864 dziekanem szydłowieckim. Karany administracyjnie za działalność patriotyczną. W 1883 mianowany biskupem ordynariuszem diecezji lubelskiej oraz administratorem apostolskim diecezji podlaskiej; zob. Śliwowska 1998 ss. 676-677 i inne materiały. - Szymon Marcin Kozłowski (5.11.1819 Olita - 14.11.1899 Petersburg) arcybiskup mohylowski. Do seminarium duchownego wstąpił w 1839, studiował w Akademii Duchownej w Wilnie, a następnie od 1842 w Akademii Duchownej w Petersburgu, którą ukończył jako magister teologii w 1845, wyświęcony na kapłana w 1842. Początkowo wykładowca w wileńskim seminarium, w latach 1848-1851 profesor w petersburskiej Akademii. W latach 1851-1863 rektor seminarium duchownego w Wilnie, od 1877 rektor Akademii Duchownej w Petersburgu. W 1883 został mianowany biskupem łucko-żytomierskim, a w 1894 mianowany arcybiskupem metropolitą mohylowskim. Lojalista, w rządach w archidiecezji uzależniony od biskupów sufraganów. Bardzo płodny pisarz religijny, popularyzator katolicyzmu, biblista, autor modlitewników i katechizmów i innych publikacji popularnych, nie zajmujący się działalnością naukową; zob. Polski słownik biograficzny (PSB) t. 15 ss. 31-32. - Aleksander Kazimierz Bereśniewicz (16.06.1823 Szwielnie pow. Rosienie - 4.06.1902 Włocławek) biskup kujawsko-kaliski, pedagog. Naukę rozpoczął w seminarium duchownym żmudzkim w Worniach od 1839, od 1841 studiował w Akademii Duchownej w Wilnie przeniesionej w 1842 do Petersburga. Od 1845 objął stanowiska profesora teologii dogmatycznej i języka łacińskiego w seminarium w Worniach, święcenia kapłańskie 10.09.1847, w 1853 przymusowo przeniesiony do Wilna przez rząd rosyjski. Konsekrowany 27.02.1859 jako biskup pomocniczy żmudzki, w latach 1860-1864 rektor Akademii Duchownej w Petersburgu, w latach 1870-1875 zesłany na wygnanie do Mitawy po konflikcie z administracją rosyjską, administrator diecezji żmudzkiej w latach 1875-1883, od 15.03.1882 biskup ordynariusz kujawsko-kaliski, zrzekł się urzędu z powodu choroby w 15.03.1902. Jako biskup kujawsko-kaliski stanowczo opierał się rusyfikacji i naciskom administracji rosyjskiej; zob. Polski słownik biograficzny (PSB) t. 1 s. 449. - Mieczysław Leonard Pallulon (Paliulionis) (19.11.1834 Smilgi pow. Poniewież - 2.05.1908 Kowno) biskup żmudzki. Pochodził ze żmudzkiej rodziny chłopskiej, w latach 1852-1856 uczył się w seminarium duchownym w Worniach, a w latach 1856-1860 studiował w Akademii Duchownej w Petersburgu, które ukończył je jako magister teologii, został wyświęcony na kapłana 27.02.1860. Następnie był profesorem w macierzystym seminarium, od 1876 kanonikiem gremialnym, a w 1879 został prałatem kapituły żmudzkiej. Sakrę biskupią otrzymał w 1883. Jako biskup żmudzki wspierał ludność litewską i stał na stanowisku wspólnego frontu polsko-litewskiego wobec rosyjskiej administracji, której często przeciwstawiał się głównie w kwestiach kościelnych; zob. Polski słownik biograficzny (PSB) t. 25 ss. 94-95. - Józef Hollak (18.01.1812 Krawniszki pow. Mariampol - 27.10.1890 Wyłkowyszki) nauczyciel i pisarz dla głuchoniemych, biskup sufragan augustowski. Pochodzenia chłopskiego, uczył się w seminarium duchownym w Sejnach w latach 1832-1834 i w Seminarium Głównym (Akademii Duchownej) w Warszawie w latach 1834-1837 kończąc je jako kandydat teologii, współpracownik ks. J. Falkowskiego w Instytucie Głuchoniemych w Warszawie, autor m.in. podręczników religii i współautor pierwszego w historii słownika mimicznego dla głuchoniemych. Aresztowany za ukrywanie polskich powstańców w listopadzie 1863 roku, został jednak zwolniony, mimo polecenia namiestnika, aby wysłać go na zesłanie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1837, prefekt i katecheta w latach 1837-1855 w Instytucie Głuchoniemych, proboszcz w Radzyminie (powiat Wołomin) od 1846 do 1866 i w Warszawie (administrator parafii od 1866 na Solcu, proboszcz od 1868 do 1883 na Grzybowie), nominowany biskupem sufraganem augustowskim 15.03.1883, jednocześnie był proboszczem w tych latach w Wyłkowyszkach; zob. Polski słownik biograficzny (PSB) t. 9 ss. 583-584, Massalski 2007 ss. 164-165. - Antoni Franciszek Ksawery Sotkiewicz (12.01.1826 Bardo pow. Kielce ówcześnie pow. Opatów - 3/4.05.1901 Sandomierz) biskup sandomierski, administrator archidiecezji warszawskiej, profesor prawa kanonicznego w Akademii Duchownej w Warszawie, redaktor "Przeglądu Katolickiego". Uczył się w seminarium duchownym w Sandomierzu, w latach 1846-1850 studiował w Akademii Duchownej w Warszawie otrzymując stopień kandydata teologii. Wyświęcony na kapłana w 1849. Początkowo proboszcz, a potem wykładowca w seminarium w Sandomierzu. Od 1861 do 1867 wykładowca w macierzystej Akademii. W latach 1864-1877 redagował "Przegląd Katolicki", w latach 1873-1896 współpracował z "Encyklopedią kościelną". Od 1877 był administratorem archidiecezji warszawskiej, zaś w 1883 uzyskał nominację na biskupa ordynariusza sandomierskiego, legalista w stosunkach z administracją rosyjską; zob. Polski słownik biograficzny (PSB) t. 40 ss. 620-621.
Cena/Price:200
Słowa kluczowe/Keywords:[portret:Popiel Wincenty Teofil]/[portret:Gintowt-Dziewałtowski Aleksander Kazimierz]/[portret:Hollak Józef]/[portret:Pallulon Mieczysław]/[portret:Borowski Kacper]/[portret:Kuliński Tomasz]/[portret:Sotkiewicz Antoni Franciszek]/[portret:Bereśniewicz Aleksander]/[portret:Kozłowski Szymon]/[portret:Wnorowski Kazimierz]/[portret:Hryniewiecki Karol Boromeusz]
Numer katalogowy/Number:i18461
Kategorie tematyczne/Categories:portrety polskie okres postacie 19 wiek postacie 20 wiek (do 1945), malarstwo polskie, rysunek polski portrety polskie zawody duchowni rzymskokatoliccy - hierarchowie duchowni rzymskokatoliccy, zakonnicy wojskowi, powstańcy, zesłańcy zbiorowe / portraits/portrait / Porträts/Porträt / wood-engraving / Holzstich