powiat Bochnia (powiat bocheński) województwo małopolskie (tarnowskie) gmina Nowy Wiśnicz
Tytuł/Title:
Brama wjazdowa zamku w Wiśniczu / "BRAMA WJAZDOWA ZAMKU w WIŚNICZU"
Autor/Author:
Andrzej Oleś
Sygnatura/Signature:
Rycina niesygnowana
Technika/Technique:
litografia na tekturze okładki teki
Wymiary/Size/Capacity:
179x255 mm (kompozycja); 458x332 mm (okładka)
Stan/Condition:
Pozycja w ładnym stanie, kompozycja bez wad, zachowana tylko przednia okładka z nieco uszkodzonymi rogami i nieznacznymi plamami (brak tyłu okładki)
Datowanie/Dating:
1923
Pochodzenie/Origin:
Z teki: A. Oleś: Polskie zamki i dworki. Teka 1. Kraków: nakładem autora, 1923 okładka
Drukarnia/Printing office:
Zakł. Art. Lit. Fr. Zielińskiego w Krakowie
Inf. o Autorze/Information about an Author:
Andrzej Zygmunt Oleś (1.10.1886 Iwonicz pow. krośnieński (Krosno) - 31.10.1952 Kielce) malarz, konserwator i grafik. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych (ASP) w Krakowie w latach 1907-1908, 1911-1913 i 1915-1917 (uczeń Leona Wyczółkowskiego, Stanisława Dębickiego i Wojciecha Weissa), nadto w 1913 ukończył Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego (UJ) w Krakowie ze stopniem doktora (nie uprawiał potem zawodu prawnika). Od 1919 pracował w urzędach konserwatorskich w Krakowie i Kielcach, pełniąc urząd konserwatora wojewódzkiego w Kielcach aż do śmierci. Jednocześnie prowadził aktywną działalność plastyczną. Uprawiał przede wszystkim malarstwo olejne i akwarelę, także polichromię, stosunkowo nieliczne prace graficzne w różnych technikach graficznych (drzeworyt, litografia, sucha igła, akwaforta i miedzioryt), praca z jedynej teki graficznej artysty; zob. SAP t. 6 ss. 263-266; PSB t. 23 ss. 759-761 i przede wszystkim Funke (m.in. prezentuje przebogatą ikonografię artysty)
Literatura/Literature:
Grońska 1994 poz. 420; Funke cz. 1 s. 162
Uwagi/Comments:
Nakład teki 70 egzemplarzy. Ukazała się jedynie pierwsza teka z zaplanowanego cyklu. Tytuł ryciny wg spisu treści teki. Bardzo rzadka rycina.
Zamek, pierwotnie gotycki, XV w., dla Kmitów, przebudowany w formach gotycko-renesansowych, 2. ćw. XVI w., dla Piotra Kmity, przekształcony na barokową rezydencję, dla Stanisława Lubomirskiego, fortyfikacje bastionowe; zob. Atlas zabytków s. 567 z ilustracją
